Carola viel altijd op donkere vrouwen, totdat ze Sanne tegenkwam


 ,,Wat de reden was dat ik Sannes foto op Tinder naar rechts swipete omdat ik haar leuk vond en niet naar links, zoals ik bij de meeste profielen deed? Ik weet het niet. Ze had één foto geplaatst op de datingsite, zonder tekst. Normaal gesproken zou ik dan niet reageren. Ik heb er met een collega over gesproken. ‘Dat wordt niks’, zei ik, ‘ze is hartstikke blank.’ Maar er was iets in haar gezicht dat me trok. Ze had een heldere, open blik. Blauwe ogen, blond haar, een mooie mond. Heel Nederlands zag ze eruit. Totaal anders dan de vrouwen op wie ik normaal gesproken viel. Dat waren meestal vrouwen met een kleurtje.

Dat was nog niet zo toen ik een puber was in een klein Zeeuws stadje. Daar zijn nu eenmaal zowel minder lesbiennes als minder donkere mensen dan in de Randstad. Mijn eerste vriendinnetje op mijn 15de of 16de was een blank meisje uit Rijswijk, dat ik via internet leerde kennen. Ik was altijd geïnteresseerd in andere culturen. Op de basisschool waren mijn beste vriendinnetjes vluchtelingenkinderen uit Palestina. Hun families waren gastvrij, net als mijn eigen familie. We hadden een tamelijk groot gezin met vijf kinderen waar altijd iedereen mocht mee-eten. Bij Nederlandse gezinnen was die vanzelfsprekende gezelligheid er veel minder.

Uiterlijk is natuurlijk het eerste waar je naar kijkt

Carola

Op mijn 22ste kreeg ik een relatie met een Amsterdamse van deels Surinaamse afkomst. Ze was heel mooi en lief, had een fantastische bos krullen. Een vrouwelijke vrouw, van wie je niet zou zeggen dat ze pot was. Voor haar verhuisde ik naar de hoofdstad. We hebben ruim zes jaar samengewoond. Bij haar familie vond ik de gezelligheid waar ik zo van houd. Surinaamse feesten zijn geweldig. Groot, met heel veel mensen en lekker eten. Er is muziek, er wordt gedanst. En bij mijn schoonmoeder konden we altijd aanschuiven. Ik denk dat in die tijd mijn voorkeur voor donkere vrouwen is ontstaan.

Uiterlijk is natuurlijk het eerste waar je naar kijkt, en mijn relaties daarna waren met gekleurde vrouwen met buitenlandse wortels. Verder waren ze heel verschillend. Zo was een van mijn vriendinnen een stoere Antilliaanse die op hoog niveau zwom. Ik houd van stevige heupen en billen, terwijl zij juist door dat zwemmen brede schouders had en totaal geen billen. Uiteindelijk gaat het er toch om of karakters bij elkaar passen.

Op straat of op tv kijk ik nog steeds eerder naar donkere vrouwen dan naar blanke

Carola

Met Sanne gaat alles vanzelf. We hebben nog nooit ruzie gehad. Al tijdens de eerste afspraak was het echt gezellig. Praten ging heel gemakkelijk, heel natuurlijk. We spraken nog een keer af, en nog eens. Na een maand vroeg ik of ze mijn vriendin wilde zijn. En nu, vijf maanden verder, zijn we elke dag samen. Zij is heel relaxed. Ze probeert me niet te veranderen. Dat voelt veilig. Ik kan mezelf zijn met al mijn vreemde dingetjes. Rare geluidjes maken bijvoorbeeld, of in mezelf praten. Ze weet nu al wanneer ze daar wel of niet op hoeft te reageren. Ik ben een zorgzaam iemand, maar kan ook haar zorgzaamheid accepteren.

Op straat of op tv kijk ik nog steeds eerder naar donkere vrouwen dan naar blanke. Sanne kijkt natuurlijk ook weleens naar mooie vrouwen of mannen. We hebben onze ogen niet in onze zak zitten. Toch kiezen we voor monogamie. In het verleden was dat anders. Dan bleef het niet bij kijken alleen. Nu vind ik dat een beetje spanning en avontuur niet opweegt tegen de rust van iemand op wie je kunt bouwen. Ik ben tevreden en blij. En kijken mag altijd.’’

AD

Tags: lesbische vrouwen

Comments powered by CComment

Mastodon