Regenboog In Zicht

4

0 user and 4 guests have thanked.

 

Het is me een raadsel waarom er niet meer lesbische, biseksuele of queer vrouwen als uitvaartondernemer aan de slag zijn gegaan. We zouden daar allereerst erg goed in zijn, een modieus ontworpen houten kist timmeren we zonder problemen in elkaar. Maar belangrijker nog: we zijn experts in omgaan met de doden. In series, films en andere media worden we met dusdanig veel stervende lesbische, biseksuele of queer personages geconfronteerd, dat het eerder een plottwist is als zo’n personage wél gelukkig eindigt, dan andersom.

In 2016 is door de website Autostraddledan ook een uitgebreid onderzoek gedaan naar alle bestaande lesbische en biseksuele personages op de Amerikaanse televisie tussen 1976 en 2016 en concludeerde dat er in veertig jaar tijd, slechts 31 keer sprake was van een happy end. Dat is minder dan één enigszins vrolijk einde per jaar voor lesbische personages, terwijl er in die hele periode meer dan tienduizend series gemaakt zijn. Dat zijn statistieken waar ik zelf van naar mijn urn ga verlangen.

Nu hoort doodgaan er nou eenmaal bij zoals Rennies bij een avondje uit na je dertigste. Tegenwoordig is het sowieso vrij zeldzaam om een serie of film te vinden waar iedereen het overleeft. Ook de heteroseksuele personages. De HBO-serie Game of thrones maakte er zo’n beetje een olympische sport van om geliefde personages bruut om te leggen. Daarnaast is het ook logisch dat in horrors of thrillers het moordratio wat hoger dan gemiddeld ligt en er zodoende ook wat meer lesbische of biseksuele personages zullen doodgaan.

Alleen heeft representatie van vrouwen die op vrouwen vallen een gecompliceerdere achtergrond dan dat. Tussen 1934 en 1968 gold in Hollywood de zogeheten ‘Hays code’ die het producenten van films en series verbood om ‘seksuele perversie en immoraliteit’ te tonen op beeld, om zo homoseksualiteit of interraciale relaties te ontmoedigen. In deze jaren en daarna werden lesbische koppels wel getoond op het witte doek, maar alleen als demonische wezens die afgeslacht moesten worden, of als zondaars die op traumatische en veelal pijnlijke wijze boete deden voor hun zonden. En zo ontstond het zogeheten bury your gays – cliché, waarin hoofdzakelijk lesbische personages een rittenkaart leken te hebben op de lokale begraafplaats. En dat is jammer-genoeg nooit meer weggegaan.

Momenteel staat de teller namelijk op 225 dode lesbische personages. De meest voorkomende doodsoorzaken zijn schotwonden, ontploffende ruimteschepen, neergestoken worden met een ijspegel, overreden worden door een sneeuwscooter, stikken in een hap glutenvrij brood, gebeten worden door een weerwolf, een dodelijke infectie oplopen van een badkamervloer, geplet worden door een vorkheftruck of, mijn persoonlijk favoriet: het likken van giftige enveloppenlijm. Nu kunnen we als gemeenschap wel wat hebben en maken we er juist vaak ook grappen over. Maar soms raakt de dood van een geliefd lesbisch personage zo’n gevoelige snaar dat er actie wordt ondernomen. Zo is vorige maand nog in Engeland via crowdfunding een billboard aangekocht door fans waarop stond ‘Let the trope sink to the bottom of the Thames – end bury your gays in media’. Dit naar aanleiding van de finale van de BBC-hitserie Killing Eve waarin, spoiler alert, het queer hoofdpersonage wordt neergeschoten en verdrinkt in de rivier Thames.

Bij bruggen over de hele wereld ontstonden spontaan altaartjes met foto’s van het personage, brandende kaarsen, brieven en bossen bloemen. Op IMDb kreeg de aflevering een historisch lage recensie. Er werden petities gestart en volop alternatieve eindes geschreven. Dit was onze Gay of thrones. Volstrekt overdreven en absurd, kun je zeggen. Maar het laat ook de grote kracht van televisie, film en jezelf kunnen herkennen zien. En dat is eigen-lijk iets ontzettend moois.

THE L WORD

Lange tijd was de Amerikaanse serie The L word, een soort Gay-TST, het enige dat lesbische vrouwen hadden. En ook daar was het niet altijd even gezellig. Zelfmoord, kanker, overspel, verkrachtingen en een absurde hoeveelheid aan zwart-leren gilets zorgden ervoor dat ik op jongere leeftijd dacht: ik zal wel niet lesbisch zijn, want ik lijk in niks op deze vrouwen en gilets staan me niet zo goed. In andere series werden lesbische vrouwen vaak opgevoerd ofwel als mannenhatende vrouwen die erg boos naar Melissa Etheridge luisterden, of juist als lustobject veelal voor de mannelijke blik. Een zoen tussen twee vrouwen was wel op televisie te zien, maar het werd dus of geseksualiseerd of als een punchline gebruikt als een vrouwelijke hoofdrolspeler bijvoorbeeld even ‘helemaal klaar met mannen was’. Zij eindigde aan het einde van de film overigens altijd tóch met een man, waardoor de lesbische verhaallijn alleen maar een spannend uitstapje was, maar zeker niets serieus of voor de lange termijn. In mijn dagboek uit 2006 schreef ik dan ook beschaamd op dat ik geen ‘gore lesbo’ wilde zijn, terwijl ik op dat moment dus al wel bezig was met mijn seksualiteit. Nu is het niet zo simpel te stellen dat puur omdat ik geen goede representatie had, ik onnodig lang in de kast heb gezeten.

Maar door wat je leest, kijkt, luistert en ziet vormen we allemaal ons beeld van de wereld. En als je helemaal niemand ziet die op je lijkt, is je toekomst opens éen groot leg canvas, terwijl dat van je buren vol met kleuren staat. Dat kan eenzaam aanvoelen. Want hoe kun je nou weten hoe een regenboog eruitziet, als je er nog nooit een hebt gezien?

Dat is waarom goede representatie zo belangrijk is én waarom vrouwen die op vrouwen vallen pakken wat ze pakken kunnen. Het is niet voor niks dat ik samen met Vera Simons de Lesbische liga podcast ben begonnen waarin we de representatie van queer vrouwen in media bespreken; er is namelijk geen enkele groep mensen op aarde zó geobsedeerd met fictive personen, als wij lesbi's. Wij hebben obsessies tot een kunstvorm verheven. Al moeten we vier seizoenen van een afschuwelijke serie kijken voor tien seconden an lesbi content: we doen het. En niet alleen dat. we kopen na afloop de posters, we schrijven fanfiction, we doen uitgebreid onderzoek naar de seksuele geaardheid van de actrices die de rollen spelen én als je echt geluk hebt, tatoeèren we die tien seconden op onze onderarm. Vraag voor de grap an een queer vrouw in je omgeving wie of wat hun "gay awakening" was en je krijgt gegarandeerd en TedTalk van minimal dertig minuten met een uitgebreide analyse van verschillende personages, hun aantrekkingskracht, waarom zij het beste lesbische personage ooit zijn en een collage van tien van hun beste looks. Als geen ander begrijpen queer vrouwen dan ook subtekst, de onderliggende en geinsinueerde relaties en gevoelens die niet uitgesproken mogen worden.

De serie Xena: Warrior princess is daar en geweldig voorbeeld van. Nooit is in woorden beves-tigd dat Xena en haar strijdkompaan Gabrielle en relatie hadden, maar als lesbische kijker wist je gewoon dat ze van elkaar hielden. Dat zit in subtiele signalen. Intense blikken, veelzeggende stiltes en en sporadische zachte aanraking. Tot op vandaag de dag heeft de serie een grote groep aan queer liefhebbers, worden er con- venties georganiseerd en is hoofdrolspeelster Lucy Lawless immer nog een gay icon, ondanks dat de serie in 2001 al is gestopt. Met de komst van streamings. diensten is er veel veranderd. De productie en creative vrijheid van veel makers is enorm toegenomen. Hierdoor zijn er ontzettend veel series en personages geschreven waarmee het wél goed gaat. Series als Orange is the new black, Sense8, Gentleman Jack, Dickinson, The L word: generation q en natuurlijk het Neder- landse ANNE+ dat inmiddels ook een eigen internationale speelfilm heeft. Maar juist ook in populaire series war het niet specifiek gaat over de LGTBQLA+ gemeen- schap gaat, zijn er steeds beter geschreven lesbische of biseksuele personages te vinden. Denk aan Robin in Stranger things, Callie en Arizona in Grey's anatomy, Mae in Feel good, Lily en Ola in Sex education, Rue en Jules in Euphoria of Ava in Hacks.

Allen Hollywood loopt nog wat achter. In 2020 werd pas de eerste kerstfilm gemaakt over een lesbisch koppel en er is momen teel een trend gaande dat we wel lesbische films krigen, maar dan alleen in en tijd zonder elektriciteit war lesbiennes in korset ein- deloos en dip ongelukkig rondjes lopen langs en rotsachtige kust in Engeland. Nu hou ik net zoveel van stevige stappers en en frisse natuurwandeling als de volgende lesbi, maar er is meer dan dat.

Ik kan niet wachten op meer films war lesbische en biseksuele vrouwen plezier hebben en genieten van wie ze ziin en hun leven.Films waarbij het niet moeilijk of zwaar is om anders te zijn. Series waarbij het verhaal groter is dan alleen een coming-out. We staan pas an het begin van alle verhalen die nog verteld moeten worden, alle kleuren die we nog niet hebben gezien op het witte doek. Dat gaat nog even duren, maar ik weet zeker dat er over een aantal jar geen tienermeisjes meer vol schaamte naar een leeg canvas hoeven te kijken omdat ze zichzelf nergens terugzien in de wereld. Zij zullen de regenboog zien, die er altijd al was. En laten we om te beginnen alvast het bury your gays-cliché zelf permanent begraven, die sterke bovenarmen hebben we niet voor niks. Ik heb al een mooie laatste rustplaats ervoor in gedachten: ergens aan de Britse kust.

BNNVARA

Comments powered by CComment

Articles - FJ Related Plus