Eerste trans vrouw in het professionele voetbal: “Ik droom van het nationale elftal”

0

Be first to thanks! .

 Een heftig, maar tegelijkertijd hoopvol voetbalverhaal uit Argentinië. Als kleine jongen moest ze niets van voetbal hebben. Nu staat de Argentijnse Mara Gómez (23) op het punt geschiedenis te schrijven. Als de FIFA groen licht geeft, wordt zij de eerste transgender vrouw in het professionele vrouwenvoetbal ter wereld. “Ik wilde een einde aan mijn leven maken, maar het voetbal heeft mij gered”, vertelt Mara vandaag op de Internationale Dag tegen Homofobie, Bifobie en Transfobie vanuit Argentinië. Het land waar transgenders gemiddeld niet ouder worden dan 35 jaar.

De jonge Mara hinkelde en speelde met elastiek op straat. Van jongs af aan wilde ze altijd liever een meisje zijn. “Op mijn dertiende vertelde ik het mijn moeder. Ik ging mij anders kleden en gedragen. Het had natuurlijk een enorme impact op mijn familie. Mijn moeder heeft mij gelukkig altijd gesteund in het pad dat ik heb afgelegd.” Op school en straat werd ze gepest. Ze was anders.

“Het voetbal heeft letterlijk mijn leven gered.”

Zelfmoord

Depressies en zelfmoordgedachten beheersten haar puberjaren. “Ik voelde een enorme ongemakkelijkheid met mijzelf. Er worden hier veel transgender vrouwen vermoord en ik stond toen op het punt er één te worden. Hoe zou ik verder moeten leven?”, blikt Mara somber terug op die tijd. Een buurvrouw zag haar ronddolen op straat en voorkwam dat Mara zichzelf doodde. “Zij introduceerde mij daarna in het voetbal. Ik rende verloren rond. De bal schoot alle kanten op, maar ik overwon er mijn depressies. Ik leerde mijzelf te accepteren”, vertelt Mara. Het voetbal heeft letterlijk mijn leven gered, zegt ze dan ook tegen iedereen.

Goals

Bij haar laatste plaatselijke amateurclub trok zij met zestien doelpunten de aandacht van haar nieuwe club Villa San Carlos. De profclub uit de Argentijnse stad La Plata lijfde haar begin januari in. Haar teamgenoten ontvingen haar met open armen. De club staat laatste op het hoogste niveau en strijdt tegen degradatie. Wat extra scorend vermogen van de snelle aanvalster met het goede schot was dus welkom.

“Ik hoop dat door mijn zichtbaarheid er meer deuren opengaan voor transgenders in de sportwereld en andere sociale vlakken.”

 

Belangstelling

Maar de Argentijnse voetbalbond kwam voor een nieuwe situatie te staan. Wat te doen met de eerste transgender vrouw in het professionele vrouwenvoetbal? “Samen met mijn club ging ik die strijd aan”, zegt Mara. De Argentijnse aanvalster kwam wereldwijd ineens in het middelpunt van de belangstelling te staan. Officiële speelminuten heeft Mara voor haar club nog niet mogen maken. De Argentijnse bond wacht namelijk op zijn beurt op de internationale voetbalbond FIFA voor goedkeuring. Vanwege de uitbraak van het coronavirus is er nog steeds geen uitspraak gedaan, maar ze heeft goede hoop.

Geslachtsdelen

“Ja, we zijn geschiedenis aan het schrijven. Geen idee of ik een voorbeeld ben voor anderen, maar ik draag die strijdvlag graag. Ik hoop dat door mijn zichtbaarheid er meer deuren opengaan voor transgenders in de sportwereld en andere sociale vlakken. Al zouden het natuurlijk niet je geslachtsdelen, maar je kwaliteiten moeten zijn, die je identiteit bepalen”, analyseert Mara.
In haar eigen land is nog veel werk aan de winkel, zeker in het macho voetbalwereldje. Mara’s strijd leverde haar – vooral via social media – een stortvloed van verwensingen en bedreigingen op. Haar club verwerpt openlijk alle negatieve berichten die over haar verschijnen.

Mara snapt het niet. “Ik maak gewoon gebruik van mijn rechten. We hebben toch allemaal het recht om te leven zoals we willen?” De voetbalster krijgt ook vaak te horen dat ze een fysiek voordeel zou hebben. “Welnee, voetbal is een teamsport. We zijn complementair aan elkaar. En als we niet goed spelen, verliezen we. Dat heeft niets met mijn lichaam te maken.”

“Sinds 2012 kent Argentinië – als eerste land ter wereld – een wet die het voor iedereen mogelijk maakt zijn of haar eigen geslacht te bepalen.”

Discriminatie en uitsluiting

Mara voelt zich gesteund door de overheid. Sinds 2012 kent Argentinië – als eerste land ter wereld – een wet die het voor iedereen mogelijk maakt zijn of haar eigen geslacht te bepalen. Zonder tussenkomst van een arts of rechter. De praktijk is weerbarstiger. Vorig jaar werden nog dertien transgenders vermoord in Argentinië. Discriminatie, stigmatisering en gebrek aan toegang tot bijvoorbeeld gezondheidszorg maken dat transgenders er gemiddeld niet ouder worden dan 35 jaar.
Mara: “Van alle minderheidsgroepen lijden wij het meest in de maatschappij. Vind hier maar eens werk als transgender. Door het gebrek aan kansen eindigen veel transgender vrouwen in de prostitutie. Er is veel fysiek geweld. In ziekenhuizen worden we vaak genegeerd en zelfs niet geholpen. We moeten blijven strijden om vooruit te komen.”

Zichtbaar zijn is daarbij van groot belang. Mara legt uit dat het land wel kleine stapjes vooruit zet. Zo is er sinds kort een transgender vrouw die het nieuws op tv presenteert. Ook zijn er steeds meer openlijke transgender leraren.

“Het voetbal is hier zo ontzettend macho. Op tribunes zitten vijftigduizend mannen en vijfhonderd vrouwen.”

Chronisch medicijn

Terug naar het veld. Het voetbal heeft Mara in ieder geval het plezier in haar leven teruggebracht. Het bleek haar chronische medicijn. Al was ze doodsbang voor ongewenste blikken en reacties toen ze naar haar favoriete club Boca Juniors ging. “Het voetbal is hier zo ontzettend macho. Op tribunes zitten vijftig duizend mannen en vijfhonderd vrouwen, zeg maar. Snap je?” Maar ze werd herkend, in positieve zin. “Mensen feliciteerden mij en wilden zelfs op de foto.”

Toekomst

Het Argentijnse professionele vrouwenvoetbal staat nog in de kinderschoenen vergeleken met bijvoorbeeld Nederland. Naast het voetbal volgt ze een opleiding verpleegkunde en werkt Mara als manicure. Over haar toekomst is ze helder. “Ik wil onafhankelijk zijn. Natuurlijk droom ik van het nationale elftal. Waarom niet? Het voetbal heeft mij vleugels gegeven. Ik ben toch ook al tot hier gekomen?”

gaykrant