Aanpak Ellie Lust schiet tekort bij moorddadige politie Manila

1

0 user and 1 guest has thanked.

 

Je zou kunnen zeggen dat Ellie Lust inmiddels de Leo Blokhuis van de mondiale politie is, zei Diederik Ebbinge zondag in Promenade, maar in de rest van de publiciteit voor het nieuwe seizoen Ellie op patrouille zat geen lichtheid meer. Voor de eerste aflevering, dinsdagavond uitgezonden door Avrotros, sloot Lust zich vijf dagen aan bij de politie van de Filippijnse hoofdstad Manila.

Die kennen we uit de rapporten van Amnesty International. De mensenrechtenorganisatie is zeer kritisch over de ‘war on drugs’ die president Duterte heeft afgekondigd, inclusief een vrijbrief aan de politie om iedereen te doden die ervan verdacht wordt iets met drugs van doen te hebben. Zesduizend mensen zijn in drie jaar door de politie omgebracht, plus nog een onbekend, waarschijnlijk veel groter aantal slachtoffers van aan de politie gelieerde groepen. Anmesty klaagt over tegenwerking bij het onderzoek naar het geweld en spreekt over „een oorlog tegen de armen”.



Toen Lust vorige week te gast was in Jinek werd er een fragment getoond waarin Lust haar Filippijnse collega’s erop attendeerde dat een bij een vuurgevecht neergeschoten verdachte nog ademde. „Nee hoor”, antwoordde de collega. Pas toen Lust aandrong, werd (vergeefs) een ziekenwagen gebeld. „Het was helemaal niet de bedoeling dat er een ambulance zou komen”, constateerde Lust. Eva Jinek had alle gelegenheid om die scène in een breder perspectief te trekken, maar het journalistiek op dat moment zeer opportune woord ‘mensenrechten’ viel niet. 

Lust legde uit dat zij, voordat ze zich aansluit bij een buitenlands korps, benadrukt dat ze géén journalist is. Ze wil laten zien hoe „iedere politieman of -vrouw op zijn eigen postzegeltje van de wereld iets probeert te doen aan de veiligheid en de zorg voor mensen”. Een mooi streven, maar het wringt als de betreffende agenten door hun bazen met inhumane orders de straat op worden gestuurd.

Begin deze week protesteerde Amnesty al tegen het ‘witwassen’ van de wandaden van de Filippijnse politie in Ellie op patrouille, wat Lust tegensprak. Dinsdagavond op tv was te zien dat Lust haar best deed. Ze bekritiseerde hoe achteloos gewonde verdachten werden behandeld, hoe mensen hutjemutje werden opgesloten, hoe agenten door de sporen op een plaats delict liepen en hoe de afdeling moordzaken zelf onderzoek deed als een agent geweld had gebruikt. „In Nederland doet de rijksrecherche dat”, legde Lust haar collega’s uit. En, met wat je gezien het vele Filippijnse politiegeweld een freudiaanse beeldspraak zou kunnen noemen: „Het kan niet zo zijn dat je als slager je eigen vlees keurt.”

Ellie Lust had niets in Manila te zoeken

Zo sloot Lust de ogen niet voor ellende en misstanden, maar haar microkritiek schreeuwde om een bredere context. Zeker omdat een flink deel van de uitzending ging over zaken die de Filippijnse autoriteiten wel graag laten zien, zoals een rechercheur die kinderhandel aanpakt en agenten die strijden tegen rommel op straat. „Mag ik een afzetlint voor deze plaats delict?”, grapte Lust terwijl ze op een plastic bekertje wees. Zulke droge opmerkingen zijn vaak de kracht van het programma, maar voelden in Manila wrang aan.

Ellie op patrouille is leerzaam infotainment, maar dat genre leent zich niet overal voor. De makers hadden de aflevering misschien kunnen redden door de ervaringen van niet-journalist Lust in te bedden in een journalistieke context over het structurele politiegeweld in de Filippijnen. Waarom niet de bevindingen van mensenrechtenorganisaties besproken? Kijkers hebben recht op het hele verhaal, maar kennelijk wilde men het format daarvoor niet openbreken. Op deze manier had Ellie Lust niets in Manila te zoeken.

nrc

Tags: Ellie Lust