Sari van Veenendaal: Boven de rest uitsteken, dat staat mij niet

0

Be first to thanks! .

 We blikken dagelijks terug of kijken vooruit met twintig verhalen. Deze keer: de van origine zo verlegen Sari van Veenendaal (29). Ze werd in 2019 hét gezicht van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Als waardige aanvoerder van een team dat tweede werd op het WK. En ook: ze straalde in galajurk als beste keeper van de wereld.

Sari van Veenendaal heeft haar favoriete koffiebar San Diego uitgekozen voor het interview. In het fraaie centrum van Alcalá de Henares, net buiten Madrid. Het stadje staat zelfs op de Unesco-lijst van werelderfgoederen. Deze plaats werd eeuwen geleden namelijk gebouwd als eerste universiteitsstad. De plek dus van haar nieuwe leven. Waar Van Veenendaal woont en waar het gelikte complex van haar nieuwe club Atlético Madrid uit de grond gestampt is.






Paspoort
Naam: Sari van Veenendaal
Geboren: 3 april 1990 in Nieuwegein
Privé: heeft een relatie
Carrière: Speelt nu bij Atlético Madrid. Daarvoor bij FC Utrecht, FC Twente en Arsenal. Werd dit jaar verkozen tot beste keeper ter wereld. Won in 2017 het EK met Oranje. Afgelopen zomer werd ze tweede op het WK.

Je vader Wim was er ook bij toen je tijdens een gala in Milaan werd gekroond tot beste keeper ter wereld. Je vertelde trots te zijn, maar ook dat galajurken niet zo ‘jouw ding’ zijn.
,,Ik heb altijd wel een jurk gedragen als dat nodig was. Toen ik mijn havo-diploma haalde bijvoorbeeld. Of later bij mijn vorige club Arsenal tijdens een kerstparty. En op bruiloften jurkjes. Maar het is niet mijn favoriete hobby en dat zal het ook niet worden. Ik draag ook geen make-up. Dat past niet bij mij en dan ga je uit je comfort zone.’’

© AFP

Als je gaat trouwen draag je wel een jurk?
,,Absoluut. Maar dat staat nog niet op de planning.’’

Van veel Leeuwinnen weten wij, Nederland, of ze een relatie hebben. Van jou niet. Hoe komt dat?
,,Ik heb daar een aantal jaar geleden heel bewust voor gekozen. Mijn familie en vrienden wil ik niet in de aandacht zetten. Mijn bekendheid hangt samen met wat ik doe. Ik heb de verantwoordelijkheid om die bekendheid te gebruiken om het vrouwenvoetbal te promoten en jonge meiden te inspireren. Dat voelt als iets prachtigs. Ik doe dat met hart en ziel. Maar mijn Instagram staat dus niet vol met foto’s van familie en vrienden. Alleen mijn zus wel. Mijn ouders, vriendinnen en partner niet. Ik wil niet dat mijn aandacht hun aandacht wordt.’’

Van Veenendaal vertelt eerder in het gesprek enthousiast over haar nieuw club Atlético. De Spaanse grootmacht die haar felbegeerde handtekening onder het contract kreeg na het glansrijke WK van afgelopen zomer. Nederland haalde verrassend de WK-finale waarin het uiteindelijk verloor van de Verenigde Staten. Van Veenendaal werd uitgeroepen tot beste keeper van het toernooi en maanden later zelfs tot de beste van de wereld. Ze vertelt het prachtig te vinden dat Atlético speciaal voor de vrouwentak een nieuw complex bouwde. Dat ze geniet van de topsportmentaliteit. Maar ze praat óók open over de keerzijden van het bestaan. De dingen die de grote buitenwereld niet direct ziet. Dat het soms zwaar is om elke dag in Spanje alleen thuis te komen. Dat er niemand is om even een bakje koffie klaar te maken.

Jouw partner woont dus niet hier in Spanje?
,,Nee, in Nederland. Dat was ook al zo toen ik bij Arsenal speelde en in Engeland woonde. Voetbalsters in Nederland gaan naar het buitenland om de beste te worden. Mannen nemen hun hele gezin mee. Zo werkt dat bij ons niet. In Engeland woonde ik met twee aanvankelijk onbekende huisgenoten die niks met voetbal hadden. Dat zijn vrienden geworden. Maar uiteindelijk ben ik hier om te voetballen. Mijn basis is voetbal, mijn basis is niet mijn sociale leven. Het liefste ben ik in Nederland. Dat geeft me energie, maar het kóst ook veel energie. Het reizen enzo. Dat vind ik het állermoeilijkste. Je bent er niet op de momenten die je met elkaar wilt delen. Dat is op sommige momenten een groot offer. Maar alles voor het hogere doel.’’

Dan is zo’n uitverkiezing tot beste keeper van de wereld wel een bevestiging van je keuze?
,,Ook ja. Dat ik als individu wordt gekozen, maakt het aan de ene kant wel wat ongemakkelijk. Je wordt er boven gezet. Dat staat mij niet en daar hou ik niet van. Maar het voelt wel als waardering voor alle uren die ik heb gemaakt die niemand ziet. Maar dat geldt niet alleen voor mij. Dat geldt voor alle 23 meiden die het WK hebben gespeeld. Dat is nu eenmaal topsport en daar kiezen we voor.’’

Toch nog even over dat gala. Was de jurk snel uitgekozen?
,,Haha, dat ging best hilarisch. Het werd een heel ding in een groepsapp met vriendinnen. Ik had een paar jurken besteld en zij gingen dan via foto’s op afstand een selectie maken. Het was twee weken lang zo’n beetje het belangrijkste thema in die app. Uiteindelijk heb ik op het laatste moment een keuze gemaakt.’’

 

Waarom wilde je per se je vader erbij hebben in Milaan?
,,Ik heb niet het verhaal verteld dat iedereen heeft. Dat mijn vader me overal heen heeft gebracht, weet je wel. Ik ben pas op mijn twaalfde gaan voetballen. En toen ik eindelijk op een wat hoger niveau speelde, kon ik zelf gewoon in de trein stappen. Mijn ouders en zus gunnen mij altijd het beste. Met wat ik ook doe. Voor dat gala dacht ik: hoe gaan we dit invullen? Ik dacht: ik ga met mijn vader. Omdat ik weet dat hij het mooi zou vinden, voor één keer. Ik voelde dat het klopte. Mijn vader zei aan het einde van de avond: nou, dat was leuk hè. En zo was het ook precies. Ik ben voor hen niet anders dan vijf jaar geleden. Ze moeten mij missen omdat ik in Spanje woon. Op deze manier wilde ik wat terug doen voor mijn vader. Mijn moeder doe ik met zo’n gala geen plezier. Mijn vader was daar de afgevaardigde van de familie. Toen ik met hem over die rode loper liep, voelde het een beetje alsof ik weggegeven werd, haha. Al weet ik dus niet hoe het voelt om te trouwen.’’

Je speech was steengoed, een inspiratie voor jonge meiden met grote dromen.
,,Ik had het goed voorbereid. Dat podium krijg je maar één keer. Dan moet je geen onzin verkondigen. En dan maar hopen dat het lukt. Ik had ook een noodspeech in mijn hoofd. Zo van: ik hou van jullie allemaal en een fijne avond. Maar de uitgebreide versie kwam er wel aardig uit.’’

Heb je een lange weg moeten afleggen om dat te kunnen?
,,Absoluut, ik ben nog steeds een verlegen persoon. Al zal mijn moeder niet beamen dat ik vroeger rustig was. Maar ik heb wel geleerd om dat om te zetten in geloof. Dat heeft ook te maken met de prestaties. Zit ook in het aanvoerderschap bij Oranje en de ontwikkeling van mezelf. Er worden andere dingen van me gevraagd. We hebben veel ervaren speelsters die allemaal hun eigen rol hebben in de groep. Ik leg achter de schermen verbindingen. Ik probeer voor een goede harmonie te zorgen. Er gebeurt altijd veel in zo’n grote groep. Als we allemaal een beetje opletten, leg je een goede basis om te presteren. Mijn normen en waarden liggen vrij hoog. Zo ben ik opgevoed. Iedereen moet zich thuis voelen.’’

Aan de binnenkant van je pols staat met sierlijke letters ‘Goud’. Normaal bedekt door keeperhandschoenen. Nu is de tatoeage duidelijk zichtbaar. Nooit gezien, is-ie nieuw?
,,Nee, die heb ik na de EK-titel van 2017 laten zetten. Dit zijn ook dingen die ik niet op mijn social media zet. Als mensen er naar vragen, wil ik het best uitleggen. Maar het zijn geen dingen die ik uit mezelf aan de wereld vertel. Zoiets doe je voor jezelf. Dat toernooi veranderde alles in goud. Alles klopte, absoluut het hoogtepunt uit mijn carrière. Mijn prestaties heb ik te danken aan een select clubje mensen om mij heen, mijn gouden team. Een groepje vrienden en familie. Mijn goud, zo noem ik ze ook nog steeds. Ik voel me vereerd dat ik die mensen om me heen heb. Die tattoo verwijst dus niet naar een gouden medaille, maar naar die gouden mensen. Het is mijn eerste en laatste tatoeage.’’

ad

Tags: vrouwen voetbal